Διαφημισούλα για Αγρότες

Like box

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Ποιοι νέοι γεωργοί και κτηνοτρόφοι έχουν δικαιώματα συμμετοχής στην ενιαία ενίσχυση 20 εκατ. ευρώ


Νέα δικαιώματα ενιαίας ενίσχυσης, συνολικού ύψους 20 εκατομμυρίων ευρώ, χορηγούνται από το εθνικό απόθεμα για το έτος ενισχύσεων 2013, με απόφαση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Γιώργου Καρασμάνη, σε όλους τους αγρότες (γεωργούς και κτηνοτρόφους) που ξεκίνησαν τηνεπαγγελματική τους δραστηριότητα το 2011 και μετά και δεν κατέχουν κανένα δικαίωμα ενιαίας ενίσχυσης.

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2014

Ζαγόρι: Νεκρό το αρκουδάκι που σκαρφάλωνε με την μάνα του (βίντεο)

Νεκρό βρέθηκε το αρκουδάκι που πριν από λίγες ημέρες σκαρφάλωνε μαζί με τη μητέρα του τους ασβεστολιθικούς πύργους στο Ζαγόρι σύμφωνα με την ιστοσελίδα epirusgate.blogspot.gr.

Το αρκουδάκι μαζί με την μητέρα του το είχε κινηματογραφήσει γερμανός τουρίστας και είχε παραδώσει το βίντεο στον φορέα διαχείρησης του Δρυμού.

Ήταν από τις σπάνιες φορές που έχει κινηματογραφηθεί αρκούδα με το μικρό της στην Ελλάδα.

Εικόνες φρίκης: Υπάλληλοι μεγάλης γαλακτοβιομηχανίας του Καναδά κακοποιούν βάναυσα αγελάδες [Βίντεο]


Το υλικό που διέρρευσε στον τύπο, σοκάρει. Υπάλληλοι μιας μεγάλης γαλακτοβιομηχανίας στον Καναδά, χτυπούν με λύσσα αγελάδες.

Ο συνιδιοκτήτης της εταιρείας, Chilliwack Cattle Sales επιβεβαίωσε, σύμφωνα με την Independent, ότι 8 υπάλληλοι τέθηκαν σε διαθεσιμότητα.

Σχέδιο-ΣΟΚ: Δύο ελαιοτριβεία και τρία συσκευαστήρια για όλη την Ελλάδα


Της Σταυριανής Καραμανίδη

Mε διάθεση... υπερυπουργού ακόμα και στην αυλαία της θητείας του, ο τεχνοκράτης επί των Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας έδειξε τις προθέσεις του γι’ αυτό που θεωρεί ανάπτυξη του ελληνικού πρωτογενούς τομέα, την οποία, μάλιστα, συνέδεσε με τρεις κινήσεις ματ: την άνευ όρων παράδοση της αγροτικής δραστηριότητας της χώρας σε μια χούφτα επενδυτών, την υποταγή σε αυτούς όλων των μικροπαραγωγών και, εντέλει, την οικονομική εξόντωση και εκδίωξη από τον κλάδο των μικρών και μικρομεσαίων.

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014

Ήπειρος: Κτηνοτρόφοι έσωσαν τα κοπάδια τους από Αλβανούς ζωοκλέφτες


Οι τρεις δράστες έγιναν αντιληπτοί από άλλους βοσκούς οι οποίοι κάλεσαν σε βοήθεια τους υπόλοιπους κτηνοτρόφους της περιοχής που έβοσκαν τα ζώα τους στη θέσ
η «Ιτιά» της Πωγωνιανής και όλοι μαζί ξεκίνησαν ανθρωποκυνηγητό για να εμποδίσουν τους ζωοκλέφτες να περάσουν τα σύνορα.
Τελικά, κατάφεραν να τους προλάβουν κοντά στους Αγίους Αναργύρους Ποντικατών και οι τρεις Αλβανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το κοπάδι και να περάσουν τρέχοντας στο αλβανικό έδαφος για να μην πέσουν στα χέρια τους.

Πόσο κοστίζει η ενεργοποίηση δικαιωμάτων στην Ιταλία και πόσο στην Ελλάδα;


Αίσθηση προκαλεί δημοσίευμα του περιοδικού olivenews που φέρει τους Ιταλούς αγρότες να καταβάλλουν μόλις 7 ευρώ για την ενεργοποίηση των δικαιωμάτων τους και μάλιστα, όπως γράφει, με το ποσό αυτό να ισχύει για όλους ανεξάρτητα από το είδος ή το μέγεθος της αγροτικής εκμετάλλευσης.

Το συγκεκριμένο δημοσίευμα μάλιστα αναφέρει πως τη διαχείριση του συστήματος στην Ιταλία έχει αναλάβει μια κοινοπραξία αγροτικών οργανώσεων, η CAA ,και ο αγρότης απλά τηρεί ένα "βιβλίο" με όλες τις πληροφορίες για τη γεωργική εκμετάλλευση που κατέχει. Η Κοινοπραξία βοηθά στη συμπλήρωση και επικαιροποίηση αυτού του "βιβλίου" με αντάλλαγμα τα 7 ευρώ.

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο: ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΑ


Γιατί είναι σημαντικό;
Εμείς οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαφωνούμε με τους αντιπροσώπους των 28 κράτών μέλών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συμφώνησαν ομόφωνα!!!, στην καλλιέργεια μεταλλαγμένων.
Από το 1997 μέχρι και το 2005 η Greenpeace παρακολουθεί και αναδεικνύει με επιστημονικές έρευνες τις αναμενόμενες επιπτώσεις στο περιβάλλον από την απελευθέρωση μεταλλαγμένων οργανισμών.
Συγκεκριμένα τα στοιχεία που προκύπτουν από έρευνα (που έμενε στο σκοτάδι), πειραματόζωα που τράφηκαν με το ήδη εγκεκριμένο μεταλλαγμένο καλαμπόκι της Monsanto MON863 παρουσίασαν σημάδια τοξικότητας στο συκώτι και τα νεφρά. Είναι η πρώτη φορά που εμφανίζονται τοξικές επιπτώσεις σε εσωτερικά όργανα από κάποιο μεταλλαγμένο προϊόν που έχει ήδη πάρει έγκριση για κατανάλωση από ανθρώπους.

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

Καλλιεργήστε το δικό σας φαρμακείο


Είναι πιο εύκολο από ό,τι φανταζόμαστε να αξιοποιήσουμε τις θεραπευτικές ιδιότητες των φυτών. Ας δούμε πώς.

1. ΚΑΛΕΝΤΟΥΛΑ (για εξάνθημα και κάψιμο)

Καλλιεργήστε την Η καλέντουλα χρειάζεται μια ηλιόλουστη γωνιά στον κήπο για να μεγαλώσει. Μπορείτε, όμως, να τη φυτέψετε και σε γλάστρες στη βεράντα σας.

Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Κόνυζα- (ακοντζιά) Το φυσικό φυτικό εντομοκτόνο


Dittrichia viscosa (Inula viscosa) / Διτριχία η ιξώδης-Οικογένεια Asteraceae

Κοινά ονόματα: Κόνυζα, Ακονυζία, Κόνυζο, Νεροκόνυζο, Νεροκολλησιά, Ψυλλήθρα, Ψυλλίστρα.

Πολυετές φυτό με βλαστό όρθιο, κολλώδη (ιξώδη), με βαριά μυρωδιά, ύψους 40-100 εκ. Φύλλα λογχοειδή, ακέραια, οδοντωτά, ημιπερίβλαστα και κολλώδη. Άνθη κίτρινα σε ακραία κεφάλια και πολλές ταξιανθίες. Φυτρώνει σε άκρες δρόμων και χαντάκια, που συγκρατούν υγρασία. Ανθίζει από Αύγουστο έως Οκτώβριο.

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Οδηγίες και συνταγή για σπιτικό ψωμί!!!


Υλικά
1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις(ή 50/50 με σκληρό ή ολικής ή κριθαρένιο
ή σίκαλης)
600-625 ml.περίπου χλιαρό νερό
1 κ. σ. μέλι
1 κ. σ. αλάτι ψιλό
250 γρ.αναπιασμένο προζύμι (ίσως και λίγο παραπάνω όταν βάλουμε βαριά άλευρα)
λίγο λάδι για τη λεκάνη που θα ζυμώσουμε

Οι Κρεατοπαραγωγικές ράτσες των βοοειδών


Η γαλλική κτηνοτροφία χαρακτηρίζεται από την ποικιλία της. Πράγματι υπάρχουν 24 ράτσες βοοειδών, που κατανέμονται ανάλογα με τη χρήση τους:

3 ράτσες αποκλειστικά γαλακτοπαραγωγές: Οι γαλακτοπαραγωγές ράτσες επιλέγονται με βάση ένα και μόνο κριτήριο: την παραγωγή γάλακτος, σε ποσότητα και ποιότητα (ιδιαίτερα λιπαρά και πρωτεΐνη). Το κοπάδι αυτό αφορά ωστόσο το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής βοείου κρέατος στην Ε.Ε. Εάν και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των σφάγιων (διάπλαση κλπ) των γαλακτοπαραγωγών ζώων είναι κατώτερα των κρεοπαραγωγών η των ζώων που προέρχονται από διασταυρώσεις, κάτι τέτοιο σίγουρα δεν ισχύει σε ό,τι αφορά την ποιότητα του κρέατός τους στο στάδιο της τελικής κατανάλωσης.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Αγγούρι σπορά φύτεμα καλλιέργεια


Τα αγγούρια ή καστραβέτσια είναι μονοετή φυτά, της οικογενείας των Κολοκυνθωδών. Έχουν φύλλα μεγάλα, παλαμοειδή και οδοντωτά με πέντε λοβούς, γκρίζα στη κάτω επιφάνεια και βαθειά πράσινα στην επάνω. Οι βλαστοί είναι τραχείς με γωνιές και πάντοτε έρποντες. Τα άνθη είναι μάλλον μικρά, κίτρινα και χωριστά το ένα γένος από το άλλο, στο αυτό φυτό. Τα αρσενικά ανοίγουν ποιό γρήγορα και είναι άπλα (σκέτα), τα δε θηλυκά παρουσιάζονται μαζί με ωοθήκη στο κάτω μέρος, η οποία αφού γονιμοποιηθεί, μεγαλώνει και σχηματίζει το γνωστό αγγούρι.
Οι καρποί είναι κυλινδρικοί, συνήθως, ακανόνιστοι και διαφόρου μεγέθους, με φλοιό ομαλό ή με εξογκώματα ακανθωτά και χρώμα πράσινο βαθύ μέχρι λευκό. Οι σπόροι είναι μακρουλοί και ασπριδεροί, πολύ όμοιοι με εκείνους της πεπονιάς.

Τα αγγουριά απαιτούν χώματα αμμοαργιλλώδη, επαρκώς λιπασμένα και δουλευμένα με 2-3 βαθειά σκαψίματα. Η κοπριά αποτελεί το καλύτερο λίπασμα, σε ποσό 3-4000 οκάδ. κατά στρέμμα, αρκεί να είναι παλιά. Τα χημ. Λιπάσματα του τύπου 6-8- 8 δίδουν πολύ καλά αποτελέσματα, πρέπει όμως να χρησιμοποιούνται σε τρεις δόσεις, 15-20 οκ. κάθε φορά. Δηλαδή, μία προ της σποράς και τις δύο άλλες, στη βλάστηση και να σκεπάζονται με τα σκαλίσματα.


Η συστηματική καλλιέργεια των αγγουριών έγκειται κυρίως, στη παραγωγή πρωίμων καρπών. Στα θερμά μέρη, όπως στα νησιά των Κυκλάδων και αλλού, όπου το κλίμα είναι σταθερώς ζεστό, η παραγωγή επιτυγχάνεται φυσιολογικώς, πολύ πρώιμη. Η σπορά, στους τόπους αυτούς γίνεται κατά Φεβρουάριο-Μάρτιο ή και νωρίτερα. Στα ψυχρά όμως μέρη όπου το κλίμα είναι πιο τραχύ, η σπορά δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί παρά κατά τον Απρίλιο-Μάιο.

Ως τόσο για απόκτηση πρωίμων αγγουριών, πρέπει η σπορά να γίνεται νωρίς, το Φεβρουάριο-Μάρτιο, σε θερμοσπορεία και με σταθερή ζέστη 20-22 βαθμών. Οι σπόροι τοποθετούνται ανά 2-3 μέσα σε γλαστράκια, ή σε θέσεις επάνω σε παχύ στρώμα από φυτόχωμα και σε αποστάσεις 5- 6 πόντους, όπου σκεπάζονται ελαφρά, μόλις 1-2 πόντους το πολύ. Όταν αποκτήσουν 4-5 φύλλα διαλέγονται τα καλύτερα και μεταφυτεύονται, ανά ένα, σε γλαστράκια ή σε αραιότερες αποστάσεις 10-12 πόντους σε θερμοσπορεία με λιγότερη ζέστη (χλιαρά), όπου παραμένουν 2-3 εβδομάδες. Τότε για να διευκολυνθεί η ανάπτυξη των πλαγίων βλαστών, εφαρμόζεται το πρώτο κλάδευμα. Προς τούτο, το στέλεχος εκάστου μικρού φυτού κόβεται με το νύχι, επάνω από το δεύτερο φύλλο, χωρίς να λογαριάζονται οι κοτυληδόνες. Μετά την πάροδο λίγων ημερών μεταφυτεύονται πάλι σε θαλπωρά είτε ψυχρά θερμοσπορεία, κατά αραιότερα διαστήματα ή σε γλαστράκια μεγαλύτερα. Ύστερα από 12-15 ημέρες μεταφυτεύονται πλέον στην οριστική τους θέση.

Η τελευταία μεταφύτευση γίνεται σε βραγιές ή σε σειρές κατά γραμμές, σε αποστάσεις 0.80-1 μ. και μεταξύ των 50-60 πόντους. Για την εργασία αυτήν ανοίγονται μικροί λάκκοι 20-80 πόντους πλάτους και βάθους, στους οποίους τοποθετούνται τα φυτά, καθένα, μέχρι του λαιμού και με το χώμα τους. Κατόπιν οι λάκκοι γεμίζονται με ένα-δύο φτυαριές καλοχωνεμένης κοπριάς, πατιούνται λίγο γύρω και ποτίζονται με αρκετό νερό. Εάν ο ήλιος είναι καυτερός, καλό είναι τα φυτά να σκεπάζονται με μερικά χόρτα για να περιορίζεται η εξάτμιση.



Η εργασία της μεταφυτεύσεως, κατά προτίμηση, πρέπει να γίνεται τις απογευματινές ώρες ή με καιρό συννεφιασμένο και δροσερό. Τα ποτιστικά αυλάκια πρέπει να χαράσσονται μακρύτερα από τις ρίζες 20-25 πόντους, για να μην έρχεται το νερό σε επαφή με αυτές, αλλά με απορρόφηση.
Με την πρόοδο της βλαστήσεως, οι δύο πρώτοι πλάγιοι βραχίονες, που αναπτύσσονται εξαιτίας του πρώτου κλαδεύματος, κόπτονται δ καθένας, σε 4-6 φύλλα, για να δημιουργηθούν νέες διακλαδώσεις, οι οποίες και θα καρποφορήσουν. Η εφαρμογή αυτή του κλαδεύματος είναι αναγκαία, ιδίως για την επιτυχία πρώιμης παραγωγής.
Για την καλλιέργεια των αγγουριών στα ανοικτά ή για όψιμη παραγωγή, η σπορά γίνεται απ' ευθείας επί τόπου δίχως καμία προετοιμασία των σπόρων ή κατόπιν προβλαστήσεως σε ζεστό κοπροσωρό. Πολλοί κηπουροί προτιμούν τη σπορά και ανάπτυξη των φυτών μέσα σε γλαστράκια, όπου αφού κάνουν λίγα φύλλα μεταφυτεύονται στις θέσεις τους.
Στη περίπτωση που οι σπόροι φυτεύονται αμέσως, η γη πρέπει να είναι καλά δουλευμένη με βαθειά σκαψίματα και λιπασμένη με ανάλογη χωνευμένη κοπριά. Κατά τη στιγμή της σποράς, ανοίγονται λάκκοι βάθους και πλάτους 25-30 πόντους, σε κανονικές αποστάσεις, οι οποίοι γεμίζονται με αρκετό κοπρόχωμα, ώστε να σχηματίζονται μικροί σωροί. Εάν πρόκειται η σπορά να γίνει σε βραγιές, τότε το χώμα μαζεύεται προς το μέσο, για να γίνεται είδος χαμηλού σαμαριού. Κατόπιν, γύρω στο κάθε σωρό, τοποθετούνται 3-4 σπόροι και σκεπάζονται ελαφρά σε βάθος 3-4 πόντους. Όταν βλαστήσουν και τα νέα φυτά αποκτήσουν 3-5 φύλλα διαλέγονται και διατηρούνται 1-2, τα καλύτερα, τα άλλα απορρίπτονται.



Σε όλες τις περιπτώσεις οι καλλιεργητικές περιποιήσεις συνίστανται από 2-3 σκαλίσματα, τα οποία πρέπει να γίνονται εγκαίρως, μέχρις ότου σκεπασθεί όλη η επιφάνεια από τις αγγουριές. Επίσης τα ποτίσματα πρέπει να γίνονται τακτικά, κάθε 2-4 ήμερες, ώστε η γη να διατηρεί πάντοτε σχετική υγρασία. Ή παραμικρά ξηρασία είναι πολύ επιβλαβής για τις αγγουριές. Σταματά τη βλάστηση και προ πάντων, κάνει τα αγγούρια τραχεία και πικρά. Για αυτό, στα ελαφρά εδάφη και ατούς ζεστούς τόπους τα ποτίσματα πρέπει να είναι συχνότερα και αφθονότερα.

Για την επίσπευση και ενδυνάμωση της παραγωγής και στην ανοικτή καλλιέργεια, είναι αξιοσύστατη η εφαρμογή του κλαδεύματος, όπως έγινε λόγος για τις αγγουριές που μεταφυτεύονται. Δηλαδή, όταν τα φυτά αποκτήσουν 4-5 φύλλα πρέπει να κορφολογούνται επάνω από τα 2 κάτω φύλλα, για να δώσουν πλάγιους βλαστούς στις μασχάλες. Όταν οι νέοι αυτοί βλαστοί αποκτήσουν 7-8 φύλλα κόβονται ο καθένας επάνω από τα 4-5 φύλλα, για να αναπτυχθούν άλλοι βλαστοί τρίτης σειράς, οι οποίοι και θα καρποφορήσουν. Με την υποχρεωτική αυτή διάταξη της βλαστήσεως, επιτυγχάνεται μεγάλη πρωιμότητα, γιατί τα αρσενικά άνθη παρουσιάζονται στη 2η και 3η σειρά βλαστών, ενώ τα θηλυκά από την 3η σειρά και πέρα. Τα αγγούρια, κατά την συγκομιδή, πρέπει να μαζεύονται συχνά, κάθε δύο ημέρες τουλάχιστο, για να γίνονται άλλα. Πάντως να είναι τρυφερά και μόλις θεωρηθούν κατάλληλα για κατανάλωση. Προκειμένου να χρησιμοποιηθούν για τουρσί, πρέπει να συλλέγονται πολύ μικρά, στο μέγεθος ενός δακτύλου.

Για να υπάρχουν τρυφερά αγγούρια σε όλο το διάστημα του καλοκαιριού μέχρι τέλους του φθινοπώρου, πρέπει η σπορά να γίνεται κατά χρονικά διαστήματα από την άνοιξη ως τα τέλη Αυγούστου.


Παραγωγή σπόρουΗ απόκτηση καλού αγγουροσπόρου βασίζεται στην εκλογή των μητρικών φυτών, τα οποία πρέπει να είναι παραγωγικά και προ πάντων, να ανταποκρίνονται στην επιθυμητή ποικιλία. Αφού διαλεχτούν οι μάνες πρέπει σε κάθε ρίζα να αφήνονται μόνο 1-2 καρποί, από τους πρώτους, οι οποίοι να διατηρούνται μέχρις ότου να κιτρινίσουν και ωριμάσουν τελείως. Κατόπιν όταν σαπίσουν πλένονται και αποχωρίζονται οι σπόροι, οι οποίοι αφού στεγνώσουν φυλάσσονται σε μέρος ξηρό και σκοτεινό. Η βλαστική δύναμη των σπόρων διαρκεί 4-6 χρόνια.



Πηγή: Ο πρακτικός οδηγός του λαχανόκηπουρού-Λάμπρου Οικονομίδου/Παράρτημα «Γεωργικού δελτίου» Μηνός Ιανουαρίου 1940

Παράνομο μέχρι και το μαρούλι που θα φυτέψεις σε γλάστρα!

Φωνές από Βορρά και Νότο προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν συναδέλφους τους στην Ευρωβουλή να καταψηφιστεί διακομματικά η νομοθετική πρόταση που υποχρεώνει τους αγρότες της Ε.Ε. να μην αναπαράγουν τους σπόρους αλλά να τους αγοράζουν μόνο από πολυεθνικές. Η εμπορική αξία της παγκόσμιας αγοράς σπόρων εκτιμάται σε περίπου 45 δισ. δολ.... 

Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014

Ανοίγουν νέες δουλειές στις ιχθυοκαλλιέργειες


Πεδίο επιχειρηµατικής δραστηριότητας για υφιστάµενους αλλά και νέους επιχειρηµατίες ανοίγει το πολυαναµενόµενο Σχέδιο Νόµου του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για τις υδατοκαλλιέργειες που κατατέθηκε την Τετάρτη στη Βουλή.
Το νοµοσχέδιο καθορίζει µια σειρά από κρίσιµες παραµέτρους όπως τους όρους παραχώρησης δηµόσιων υδάτινων εκτάσεων για την ίδρυση, επέκταση και µετεγκατάσταση µονάδων, απλοποιώντας παράλληλα τις διαδικασίες αδειδότησης. Οι συγκεκριµένες εκτάσεις θα παραχωρούνται µε απευθείας µίσθωση, µε µίσθωση κατόπιν δηµοπρασίας, αλλά και χωρίς αντάλλαγµα.
Επιπλέον, εισάγοντας τον όρο Περιοχές Οργανωµένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών βάζει τις βάσεις για τη δηµιουργία Ζωνών τις οποίες είχε προαναγγείλει ο Αθ. Τσαυτάρης.

Παραχώρηση µε απευθείας µίσθωση
• Θαλάσσιες εκτάσεις: Στο άρθρο 4 αναφέρεται ότι το ∆ηµόσιο, µετά από αίτηση του ενδιαφερόµενου φορέα, «δύναται να παραχωρεί τη χρήση θαλάσσιων µονάδων υδατοκαλλιέργειας εντατικής ή ηµιεντατικής µορφής, για χρονικό διάστηµα 20 ετών». Η εικοσαετής παραχώρηση προτείνεται διότι η εν λόγω διάρκεια ισχύος της άδειας ίδρυσης και λειτουργίας της µονάδας, στην οποία εµπεριέχεται η έγκριση της παραχώρησης χρήσης της υδάτινης έκτασης, κρίνεται ως αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ισχύ/ανανέωση όλων των επιµέρους αδειών-εγκρίσεων µε µικρότερη διάρκεια.
• Υδάτινες εκτάσεις: Σύµφωνα µε το ίδιο άρθρο, παραχωρείται η «χρήση λιµναίων υδάτινων εκτάσεων για την ίδρυση, επέκταση και µετεγκατάσταση πλωτών µονάδων, εντατικής ή ηµιεντατικής µορφής για διάστηµα 15 ετών σε αλιευτικούς συνεταιρισµούς ή σε νοµικά πρόσωπα στα οποία συµµετέχει αλιευτικός συνεταιρισµός, ο οποίος έχει την καταστατική του έδρα στα διοικητικά όρια του οικείου ∆ήµου όπου ανήκουν οι υδάτινες εκτάσεις ή σε επιχειρήσεις του εν λόγω ∆ήµου ή σε ιδιώτες. Η διάρκεια παραχώρησης µπορεί να είναι µικρότερη των 15 ετών µετά από αίτηση του ενδιαφερόµενου και όχι λιγότερη των 10 ετών. Σε περίπτωση που υπάρχει ενδιαφέρον περισσότερων του ενός φορέων προηγείται µε σειρά προτεραιότητας: α) ο αλιευτικος συνεταιρισµός, β) το νοµικό πρόσωπο στο οποίο συµµετέχει συνεταιρισµός, γ) η επιχείρηση του ∆ήµου και δ) ο ιδιώτης.»

Χωρίς κανένα αντάλλαγμα η δοκιμαστική εγκατάσταση σε δημόσιες θαλάσσιες εκτάσεις
Τη δυνατότητα παραχώρησης θαλάσσιων και λιµναίων υδάτινων εκτάσεων χωρίς αντάλλαγµα σε φυσικό ή νοµικό πρόσωπο, δηµοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, ώστε να εγκατασταθεί σε αυτές πρωτότυπη καλλιέργεια υδρόβιων οργανισµών προβλέπει το άρθρο 5 του νοµοσχεδίου.
Συγκεκριµένα, όπως αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση, στην παράγραφο 1 προβλέπεται ότι «το Ελληνικό ∆ηµόσιο δύναται να παραχωρεί τη χρήση θαλάσσιων και λιµναίων υδάτινων εκτάσεων, χωρίς ανταλλάγµατα σε φυσικό ή νοµικό πρόσωπο δηµοσίου ή ιδιωτικού δικαίου, για εγκατάσταση δοκιµαστικής/πρωτότυπης καλλιέργειας υδροβίων οργανισµών για χρονικό διάστηµα µέχρι 3 έτη και για έκταση µέχρι ** στρέµµατα. Η παραχώρηση δύναται να παραταθεί για ακόµη 1 έτος σύµφωνα µε την παρ. 2. Τίθεται κριτήριο για την παραχώρηση, το οποίο είναι η πρωτοτυπία της µονάδας, µε βάση τα δεδοµένα της τεχνολογίας, της µεθόδου και του είδους της καλλιέργειας, που εφαρµόζεται κατά το χρόνο της υποβολής του σχετικού αιτήµατος του ενδιαφερόµενου φορέα καθώς και µε βάση τα προσδοκώµενα αποτελέσµατα, στο πλαίσιο της ανάπτυξης των υδατοκαλλιεργειών στη χώρα.
Με την πάροδο 18 µηνών από την έκδοση της απόφασης παραχώρησης και εφόσον αποδειχθεί η επιτυχία της δοκιµαστικής καλλιέργειας, µετά την υποβολή σχετικής έκθεσης από το ενδιαφερόµενο στη ∆ιεύθυνση Αγροτικών χορηγείται και η άδεια ίδρυσης και λειτουργίας της µονάδας, µετά από αίτηση του ενδιαφερόµενου φορέα.»
Τέλος στην παρ. 3 του άρθρου 5 καθορίζεται το περιεχόµενο της απόφασης έγκρισης της παραχώρησης και χορήγησης της άδειας ίδρυσης και λειτουργίας της µονάδας. Επισηµαίνεται ότι στην παρ. 4 του άρθρου 26 προβλέπεται εξουσιοδοτική διάταξη για την έκδοση της ΚΥΑ, η οποία κρίνεται αναγκαία για την πλήρη εφαρµογή του προτεινόµενου άρθρου και µε την οποία θα καθορισθούν οι όροι έκδοσης της απόφασης της έγκρισης των παραχωρήσεων της παραγράφου 1 και χορήγησης ή ανανέωσης της άδειας ίδρυσης και λειτουργίας της µονάδας, η τηρούµενη διαδικασία, τα δικαιολογητικά και κάθε σχετικό θέµα για την εφαρµογή του προτεινόµενου άρθρου 5».

Υπολογισµός και καταβολή του µισθώµατος
Για την αρχική µίσθωση το µίσθωµα συµφωνείται για δύο περιόδους, εκ των οποίων η µεν πρώτη αφορά τα πέντε πρώτα έτη, η δε δεύτερη τα υπόλοιπα έτη της µίσθωσης καθώς και τα έτη της αναµίσθωσης. Το µίσθωµα καταβάλλεται µε τη συµπλήρωση έτους από την υπογραφή της σύµβασης.
Το ύψος και το ο τρόπος αναπροσαρµογής θα καθορίζονται µε ΚΥΑ των υπουργών Οικονοµικών και Αγροτικής Ανάπτυξης. Για υδάτινες εκτάσεις εντός ΠΟΑΥ, το µίσθωµα θα είναι κατά 20% υψηλότερο.
Στο άρθρο 7 αναφέρεται οι προϋποθέσεις για αναµίσθωση της έκτασης στον ίδιο µισθωτή για χρονικό διάστηµα 20 έτη και περισσότερες από µία φορές, εφόσον η µονάδα βρίσκεται σε λειτουργία και έχουν τηρηθεί οι όροι που περιλαµβάνονται στην απόφαση ίδρυσης και λειτουργίας. Θα πρέπει:
«Α) Να έχουν πραγµατοποιηθεί οι επενδύσεις Β) Να έχουν εξοφληθεί οι υποχρεώσεις των µισθωτών έναντι του Ελληνικού ∆ηµοσίου και Γ) Να µην έχει διακοπή η λειτουργία ή να µην έχει υπολειτουργήσει η µονάδα».

Οι υποχρεώσεις του επενδυτή
Στο άρθρο 13 καθορίζονται οι υποχρεώσεις του µισθωτή υδάτινης έκτασης µη τήρηση των οποίων συνεπάγονται την αυτοδίκαιη λύση της µίσθωσης σε βάρος του. Οι υποχρεώσεις αυτές αφορούν:
Α) Την υποχρέωση υπογραφής σύµβασης
Β) Την προσκόµιση εγγυητικής επιστολής ή καταβολής ως εγγύηση δύο ετήσεων µισθωµάτων πριν την υπογραφή µίσθωσης.
Γ) Την απαγόρευση παραχώρησης του µισθίου ή σύναψης έννοµης σχέσεης για αυτό ή τις εγκαταστάσεις εντός αυτού, µε τρίτους χωρίς έγκριση του Ελληνικού ∆ηµοσίου, η οποία χορηγείται σε ειδικές περιπτώσεις µε αιτιολογηµένη απόφαση του Γ.Γ. της οικείας Αποκεντρωµένης ∆ιοίκησης.
∆) Την υποχρέωση ολοκλήρωσης των προβλεπόµενων εγκαταστάσεων και θέσης της µονάδας σε λειτουργία σε ποσοστό τουλάχιστον 50% εντός προθεσµίας που ορίζεται από την άδεια ίδρυσης και λειτουργίας ανάλογα µε το είδος που καλλιεργείται, η οποία µπορεί να είναι µέχρι δύο έτη για την ίδρυση και τη µετεγκατάσταση και ένα έτος για την επέκταση της µονάδας.
Ε) Την απαγόρευση µεταβολής στο φυσικό ή νοµικό πρόσωπο του µισθωτή κατά τη διάρκεια των ανωτέρω προθεσµιών και µέχρι την ολοκλήρωση κατασκευής των εγκαταστάσεων και την έναρξη της λειτουργίας».

http://www.agrotikabook.gr/

«Υπουργός Μεταλλαγμένων της Ελλάδας» επί ελληνικής προεδρίας

Προς: Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κ. Γιάννη Μανιάτη
Θέμα: Ελληνική πρόταση για την απαγόρευση καλλιέργειας μεταλλαγμένων στην Ευρώπη

Κύριε Μανιάτη,

Στη διάρκεια συνάντησης των....
κρατών μελών της ΕΕ (Coreper) στις 28 Μαΐου, η πλειοψηφία συμφώνησε με την ελληνική πρόταση για τις εθνικές απαγορεύσεις καλλιέργειας μεταλλαγμένων. Δυστυχώς αυτό δεν συνιστά επιτυχία ούτε για το περιβάλλον ούτε για την ελληνική προεδρία. Η υποχρέωσή σας ως Υπουργός Περιβάλλοντος είναι να προστατεύετε το Περιβάλλον και όχι τις εταιρείες βιοτεχνολογίας. Παρ’ όλα αυτά, με την πρότασή σας, τους ανοίγετε ορθάνοιχτα τις πόρτες ώστε να προωθούν ευκολότερα τα μεταλλαγμένα τους στην Ευρώπη!

Η πρότασή σας προβλέπει ότι για να προχωρήσει ένα κράτος μέλος σε απαγόρευση καλλιέργειας μεταλλαγμένου οργανισμού, πρέπει πρώτα να προσφύγει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εκείνη θα αναλαμβάνει να ζητά από τις εταιρείες των μεταλλαγμένων να τα αποκλείουν όταν καταθέτουν αιτήματα για νέες καλλιέργειες! Ναι, είναι η ίδια Ευρωπαϊκή Επιτροπή που εδώ και χρόνια πιέζει για την είσοδο των μεταλλαγμένων στην Ευρώπη, παρά την έντονη αντίδραση της κοινωνίας. Βάλατε δηλαδή το λύκο να φυλάει τα πρόβατα! Δεν γνωρίζω πολλούς συμπολίτες μας που θα ήταν περήφανοι για αυτό. Επιπλέον, η πρότασή σας συνεπάγεται ότι ένα κράτος μέλος που δεν θέλει να καλλιεργεί μεταλλαγμένα θα πρέπει πρώτα να ζητάει την άδεια από την εταιρεία βιοτεχνολογίας που προωθεί το προϊόν! Ουσιαστικά, οι πολυεθνικές των μεταλλαγμένων (όπως η Monsanto, η Syngenta, η DuPont) συναποφασίζουν με τις κυβερνήσεις για το πού θα καλλιεργηθούν μεταλλαγμένα στην Ευρώπη. Και εδώ δύσκολα μπορώ να εντοπίσω κάποιον συμπολίτη μας που θα ήταν περήφανος με ένα τέτοιο αποτέλεσμα.

Πιθανότατα θα μείνετε στην ιστορία ως ο πρώτος «Υπουργός Μεταλλαγμένων της Ελλάδας» και μάλιστα επί ελληνικής προεδρίας.

Ίσως τελευταίο σωσίβιο, μοναδική ελπίδα μείωσης της αρνητικής εξέλιξης που έχετε δρομολογήσει, είναι - έστω και τελευταία στιγμή – να αναγνωρίσετε στο επόμενο Συμβούλιο Υπουργών Περιβάλλοντος, στις 12 Ιουνίου, ότι το πλαίσιο αδειοδότησης των μεταλλαγμένων στην Ευρώπη πρέπει να αναθεωρηθεί και να βελτιωθεί επειγόντως.

Σε κάθε περίπτωση, όπως γνωρίζετε, οι καταναλωτές στην Ελλάδα δεν θέλουν να τρώνε μεταλλαγμένα και οι αγρότες δεν θέλουν να τα καλλιεργήσουν. Η Greenpeace και οι δεκάδες χιλιάδες πολίτες που στέκονται στο πλάι μας ζητώντας βιώσιμη γεωργία χωρίς μεταλλαγμένα και χημικά στην Ελλάδα, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε εναντίον οποιουδήποτε προσπαθεί να φέρει μεταλλαγμένα στη χώρα.

Η απαγόρευση των μεταλλαγμένων είναι βέβαιο ότι θα έρθει από τη δράση των ενεργών πολιτών.


Με εκτίμηση

Νίκος Χαραλαμπίδης
Διευθυντής Greenpeace Ελλάδας

Κυριακή, 1 Ιουνίου 2014

Φτιάχνω βαλσαμόλαδο και βάμμα (σπαθόχορτο)


Μέρη που χρησιμοποιούνται: Άνθη και κορυφές που βλαστάνουν, αποτελούμενες περίπου, από τα κορυφαία 25 εκατοστά του φυτού και χρησιμοποιούνται φρέσκα ή αποξηραμένα. Οι φρέσκιες ανθισμένες κορυφές συνήθως επεξεργάζονται μαζί με τα συνδεδεμένα στελέχη.
Είτε χρησιμοποιείτε το βότανο σε νωπή ή ξηρή κατάσταση, αντισταθείτε στον πειρασμό να χρησιμοποιήσετε μόνο τα λουλούδια. Το φύλλο περιέχει ενεργά φλαβονοειδή, τα οποία αυξάνουν την δραστικότητα των ενώσεων (υπερικίνες) που βρίσκονται στα άνθη και τα μπουμπούκια.


Παρασκευή βαλσαμέλαιουΈκχυση λαδιού από φρέσκια λουλούδια και κορυφές που ανθίζουν
Συνδύασε 1 μέρος φρέσκου βοτάνου σε βάρος (gr), με 3 μέρη ελαιόλαδου σε όγκο (ml). Το αποξηραμένο βότανο δεν αποσπάτε σε λάδι. Το φρέσκο βότανο θα πρέπει να κοπανιστεί ή συνθλιφθεί πριν ενωθεί με το ελαιόλαδο.
Οι μίσχοι των λουλουδιών εξυπηρετούν στο να επιτρέπουν τη ροή του λαδιού γύρω από τα πολτοποιημένα λουλούδια και φύλλα που αλλιώς θα γινόταν μία μάζα.
Η ηλιακή διαβροχή του ελαιώδους εκχυλίσματος βελτιώνει την εξαγωγή ορισμένων συστατικών, αν και διαβροχή στο σκοτάδι είναι επίσης αποτελεσματική.
Η διαβροχή πρέπει να συνεχιστεί για 2 ολόκληρες εβδομάδες.
Αυτό το λάδι υπέρικου είναι ένα χρήσιμο για μώλωπες, διαστρέμματα, πρηξίματα, έλκη, κιρσούς, αιμορροΐδες και παλιά καψίματα. Το λάδι μπορεί να γίνει με επεξεργασία αλοιφή ή κρέμα, η οποία διατηρεί το ίδιο αποτέλεσμα.


Πρακτικές χρήσεις:Το βότανο του Αγίου Ιωάννη έχει μια βαθιά επίδραση στα νεύρα, βοηθώντας την αποκατάσταση κατεστραμμένων νευρικών ιστών, «μονώνοντας» τον πόνο των νεύρων. Επίσης ενισχύει τα όργανα του ουροποιητικού συστήματος.
Το βότανο είναι πολύ χρήσιμο για τη θεραπεία αθλητικών τραυματισμών με βλάβη των νεύρων ή τραβηγμάτων στους μυς ή στους συνδέσμους.
Χρησιμοποιείτε επίσης για τη βελτίωση της ποιότητας ζωής για τα άτομα που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες, συμπεριλαμβανομένων της αρθρίτιδας, της σκλήρυνσης κατά πλάκας και το AIDS.
Το "Hypericum" μεταφράζεται κυριολεκτικά ως "πάνω από μια οπτασία" είναι ένα δοκιμασμένο αντικαταθλιπτικό που σίγουρα βοηθάει να ανέβει η διάθεση.

Το λάδι μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί εσωτερικά ως θεραπεία για τη δυσπεψία και το γαστρικό έλκος.
Η εσωτερική δοσολογία είναι: 1 κουταλάκι του γλυκού (5 ml) 2 έως 3 φορές την ημέρα.





Παρασκευή βάμματος
Βάμμα από φρέσκο βότανο:
1 μέρος βάλσαμο σε βάρος (gr), με 2 μέρη σε όγκο (ml) αλκοόλης 100%

Βάμμα πρόσφατα αποξηραμένων βοτάνων:
1 μέρος βάλσαμο σε βάρος (gr), με 5 μέρη σε όγκο (ml) αλκοόλης (75% αλκοόλ: 25% νερό)

Το να φτιάχνεις βάμμα με αποξηραμένο βότανο είναι μία εξαιρετικά αποτελεσματική διαδικασία παρασκευής, αντίθετα από ότι πιστεύουν αρκετοί.
Το βάμμα καλής ποιότητας από αποξηραμένα φύλλα και άνθη επιτυγχάνει ένα βαθύ μπορντό - κόκκινο χρώμα και έχει γεύση και μυρωδιά, όπως το βότανο σε μια ζεστή καλοκαιρινή ημέρα.
Η συνιστώμενη πρακτική της διαβροχής του αλκοολικού εκχυλίσματος στον ήλιο, δεν αυξάνει το περιεχόμενο των υπερικίνων και παράγει πραγματικά ένα κατώτερο βάμμα.




Αντενδείξεις:Δεν πρέπει να λαμβάνεται ταυτόχρονα με φαρμακευτικά φάρμακα.
Μην υπερβαίνεται τη συνιστώμενη δοσολογία. Υπερδοσολογία του βοτάνου μπορεί να προκαλέσει φωτοευαισθησία, σε γενικές γραμμές χαρακτηρίζεται από αυξημένη οπτική ευαισθησία στο ηλιακό φως και αυξημένη προδιάθεση για ηλιακό έγκαυμα.
Τα άτομα με ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά με το βάλσαμο και να μην υπερβαίνουν ποτέ τη δοσολογία.

Προσοχή: Περιοχές που έλαβαν θεραπεία με βαλσαμόλαδο πρέπει να καλύπτονται από τον ήλιο, λόγω του αυξημένου κινδύνου εγκαυμάτων ή φλυκταινών και σπανιότερα της μόνιμης «σκούρωσης» του δέρματος που προκύπτει από την έκθεση στον ήλιο μετά την εφαρμογή του λαδιού.

Πηγή: Making plant medicine-Richo Cech

Νεροτριβή παλιός και σοφός τρόπος πλυσίματος!!!


Η νεροτριβή ήταν η πιο απλή από όλες τις υδροκίνητες εγκαταστάσεις. Ήταν υπαίθρια ή στεγασμένη και χρησίμευε για την επεξεργασία των μάλλινων υφαντών στο στάδιο κατασκευής τους (για να αφρατέψουν και να δέσουν μεταξύ τους τα μάλλινα νήματα) ή στο ετήσιο πλύσιμό τους.
Η νεροτριβή είναι ένας ξύλινος κάδος σε σχήμα κώνου. Συναρμολογείται από σφηνωμένες μεταξύ τους πλανισμένες σανίδες σε σχήμα σφήνας και δένεται περιφερειακά με σιδερένια τσέρκια. Επειδή μοιάζει με βαρέλι, κατασκευάζεται συνήθως από βαγενά (βαρελά) και όχι από μαραγκό.Το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται χωμένο βαθιά στο έδαφος, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να ανοίξουν τα τοιχώματα από την πίεση του νερού. Το στενό του άνοιγμα έχει διάμετρο 0,40μ. και το πλατύ του 2μ. Το ύψος του είναι 2μ., και έχει χωρητικότητα 5κ.μ. νερού και 75κ. υφαντών.

Στην Πελοπόννησο λειτούργησαν δύο τύποι νεροτριβής:
οι γυριστές, με μεγαλύτερη διάμετρο, στις οποίες το νερό εκτοξευόταν από το στόμιο του βαγενιού στο τοίχωμά του, δημιουργώντας περιστροφική κίνηση και
οι βουτηχτές, στις οποίες το βαγένι ήταν πιο όρθιο και το νερό εκτοξευόταν σχεδόν κατακόρυφα.

Στην περιοχή της Δημητσάνας λειτουργούσαν έως τα μέσα του 20ού αιώνα 20 περίπου νεροτριβές. Ο σωστός υπολογισμός του χρόνου παραμονής του κάθε υφαντού στον κάδο αποδείκνυε την τέχνη του νεροτριβιάρη ή ντριστελιάρη Αν έμενε λιγότερο χρόνο, το αποτέλεσμα δεν ήταν ικανοποιητικό, ενώ, αν έμενε περισσότερο, μπορούσε να καταστραφεί. Γι' αυτό έβαζε πάντα μαζί ρούχα όμοιας κατασκευής .

«-Μωρ' καλή νοικοκυρά

βάλε ίδιασε το βλάρι.

Το 'βαλα το ίδιασα

και το νεροτρούβιασα»


Οι νεροτριβές, μαζί με τους νερόμυλους, αποτελούν τις πιο γνωστές υδροκίνητες εγκαταστάσεις της προβιομηχανικής Ελλάδας. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το γεγονός ότι ο λαϊκός λόγος (τραγούδια, παροιμίες, παροιμιώδεις φράσεις) κάνει συχνές αναφορές στα δυο αυτά προτεχνολογικά «εργαστήρια».


Η νεροτριβή Μερκούρη στο Κεφαλάρι




«Μας άργησαν κι αργήσαμε

είχαν τη νύφ' αστόλιστη

είχαν τα ρούχα αδίπλωτα

την τσέργα στη νεροτριβιά...»

Μπορεί οι νεροτριβές να γεννήθηκαν και να έσβησαν οι περισσότερες στη σκιά των μύλων, μπορεί ακόμη και οι ερευνητές να τις «περιφρόνησαν», ωστόσο η συμβολή τους στην καθημερινή οικονομική και κοινωνική ζωή ήταν κάποτε σημαντική. Χώροι που χρησιμοποιήθηκαν για το πλύσιμο των ρούχων οι νεροτριβές, αποτελούσαν παράλληλα και τόπο συγκέντρωσης κυρίως των γυναικών, αλλά και χώρο συνεύρεσης των κατοίκων γειτονικών χωριών».



ΘΕΙΟ ΔΩΡΟ

Για την Αργολίδα αυτό το τελευταίο αποκτά μεγαλύτερη ισχύ, αφού το σύνολο σχεδόν των νεροτριβών του νομού ήταν - και είναι - εγκατεστημένο στο Κεφαλάρι, στο καταπράσινο αυτό χωριό, που είναι συνδεδεμένο τόσο βαθιά με το νερό. Ο λόγος βέβαια προφανής. Από τη γη αναβλύζουν τα νερά της Κεφαλαριώτισσας Ζωοδόχου Πηγής και οι κάτοικοι αξιοποίησαν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο το θείο αυτό δώρο.
Με τις νεροτριβές - αλλά και τους μύλους που λειτουργούσαν μέχρι πριν λίγα χρόνια -μετέτρεψαν και εκμεταλλεύτηκαν τη φυσική κίνηση και ενέργεια των νερών και τη χρησιμοποίησαν παραγωγικά.
Για πάνω από διακόσια χρόνια, οι νεροτριβές του Κεφαλαρίου παραμένουν αμετάβλητες σχεδόν, προσφέροντας τις υπηρεσίες τους και στο σύγχρονο άνθρωπο. Παρά το γεγονός ότι οι νεροτριβές - σε σύγκριση με άλλες παλιές υδραυλικές εγκαταστάσεις - δεν παρουσιάζουν «τεχνολογικό» μηχανισμό, συνεχίζουν να γοητεύουν με την απλοϊκότητά τους αυτή.

Η συνεχής ροή του νερού, η κίνηση και η ορμή, το κελάρυσμά του, σε συνδυασμό με τα ποταμάκια της περιοχής που συγκλίνουν στον Ερασίνο, η δροσιά και η πλούσια βλάστηση της ευρύτερης περιοχής, συνθέτουν ένα μαγευτικό τοπίο, που αποτελεί πόλο έλξης για όσους μεταφέρουν εκεί τα ρούχα τους, αλλά και για πλήθος επισκεπτών. Το σκηνικό πλαισιώνουν και τα διάσπαρτα ίχνη των μύλων της περιοχής (μυλόπετρες, φτερωτές κλπ.) που παραπέμπουν σε άλλες εποχές.



ΜΝΗΜΕΙΑ ΛΑΪΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ

Από τις αρχές του Μαΐου οι «νεροτριβιάρηόες» του Κεφαλαρίου αρχίζουν να υποδέχονται τους πελάτες τους, που καταφτάνουν απ' όλα τα σημεία της Αργολίδας, αλλά και από όμορους νομούς. Κουβαλούν φλοκάτες, βελέντζες, χαλιά, κουρελούδες, μοκέτες και τις παραδίνουν σε σίγουρα χέρια. Γνωρίζουν ότι τα ρούχα τους θα καθαρίσουν και θα ξαναπάρουν ζωή από την ορμή των πεντακάθαρων νερών της πηγής.



Ο Ανδρέας Μερκούρης στη νεροτριβή του.

Κατασκευασμένες οι περισσότερες από την εποχή της Τουρκοκρατίας, οι νεροτριβές αποτελούν αναμφίβολα μνημεία λαϊκής αρχιτεκτονικής. Πετρόκτιστες, επιβλητικές, μαγευτικές (αφού το νερό είναι συνδεδεμένο με θρύλους και μύθους) προσφέρουν ένα μοναδικό θέαμα με την περιδίνηση των νερών τους, που παρασύρουν τα ρούχα και τα στροβιλίζουν σ' έναν τρελό χορό...



ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Παραδοσιακές νεροτριβές, οι τρεις υπαίθριες και η μια ημιυπαίθρια, λειτουργούν σήμερα στο Κεφαλάρι. Λειτουργεί επίσης και μια σύγχρονη, του Γιώργου Παναγάκου. Οι παραδοσιακές νεροτριβές ανήκουν σε γόνους παλιών «νεροτριβιάρηδων» του Κεφαλαρίου. Είναι οι οικογένειες Κεφάλα, Μερκούρη, Χαμπέση και Καλόγηρου.

Ο μεγαλύτερος σε ηλικία νεροτριβάρης είναι ο 74χρονος Γιώργος Μερκούρης. Από το 1944 έως σήμερα ζει τη μαγεία, αλλά και τα βάσανα της νερότριβής. Παλιός μυλωνάς, «όργωνε» κάποτε όλη την Αργολίδα με το κάρο του, κουβαλώντας αλεύρια και ρούχα. Τη νεροτριβή την αγόρασαν οι δικοί του το 1911 από κάποιον Σωτηρόπουλο, Κυνουριάτη.

Όπως του έχουν πει οι παλιότεροι, οι νεροτριβές και οι μύλοι της περιοχής παραδόθηκαν στο Ελληνικό Δημόσιο από τους Τούρκους, κατά την απελευθέρωση. Στη συνέχεια νοικιάστηκαν και πουλήθηκαν σε ιδιώτες και χέρι με χέρι σήμερα βρίσκεται μια απ' αυτές στην ιδιοκτησία του και του γιου του Ανδρέα.

Με φανερή νοσταλγία, ο Γιώργος Μερκούρης αναπολεί: «Ξέρεις τι γινόταν κάθε μέρα εδώ απέξω; Πανηγύρι, κόσμο να δεις. Ερχόντουσαν απ' όλα τα καμποχώρια και τα αρβανιτοχώρια της Αργολίδας, ακόμη και από τα Ίρια και ακόμη πιο μακριά. Μέχρι να πλυθούν οι βελέντζες, τα «σαίσματα», τα «ράσα» (σ.σ. μανικωτά πανωφόρια με κουκούλα), οι φλοκάτες που έπρεπε να αφρατέψουν, μέσα κι έξω γέμιζε μ' ανθρώπους και ζώα, άλογα, μουλάρια, γαϊδούρια. Κάποιες φορές έμεναν όλη τη νύχτα εδώ μέχρι να τελειώσουν και να φύγουν. Tα ίδια γινότανε και με το άλεσμα...».

Σήμερα ο μπάρμπα-Γιώργης έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση, ωστόσο όλη τη μέρα τριγυρνάει ανάμεσα στ' απλωμένα ρούχα, τα φροντίζει, τα διπλώνει και τα ξεδιπλώνει. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι ζει μέσα στο νερό. «Τι τα θες, τι τα γυρεύεις, σαν το νερό, τίποτ' άλλο στον κόσμο», λέει. Σ' αυτό συμφωνεί κι ο γιος του Ανδρέας, που συνεχίζει με ευλάβεια την οικογενειακή παράδοση. «Το νερό είναι σαν ένα όμορφο τραγούδι», λέει, καθώς προσπαθεί με τη «διχάλα» να βγάλει από τη γούρνα και το τελευταίο ρούχο.


Νεροτριβή Κεφάλα



ΣΕ ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ


Οι νεροτριβές του Κεφαλαρίου ανήκουν στην κατηγορία των «γυριστών» (σε άλλες περιοχές της χώρας υπάρχουν και οι «βουτηχτές»).
Όλες τους σχεδόν είναι διπλές, όπως αυτή των αδελφών Σπύρου και Δημήτρη Κεφάλα, την οποία χρησιμοποιεί και ο Γιώργος Κεφάλας. «Αισθάνεσαι διαφορετικά όταν κάνεις μια δουλειά με τον τρόπο που την έκαναν οι δικοί σου πριν πολλά χρόνια», λέει. «Στη νεροτριβή έχεις την αίσθηση ότι ζεις σε άλλη εποχή, τότε που όλα ήταν απλά κι ανθρώπινα».
Το «ντεκόρ» γύρω μας πράγματι παραπέμπει στο παρελθόν: ρυάκια, μικροί καταρράκτες, πλούσια βλάστηση. «Δεν θυμίζει εδώ ο τόπος την εποχή του “Αγαπητικού της Βοσκοπούλας” ή του Τάσου με την Γκόλφω;», μας λέει γελώντας.



ΜΟΥΣΚΕΜΕΝΟΙ ΚΙ ΑΛΕΥΡΩΜΕΝΟΙ

Διατεθειμένος - παρά τις δυσκολίες - να συνεχίσει τη δουλειά των γονιών του δηλώνει και ο νεαρός Χρήστος Χαμπέσης (ο πατέρας του Παναγιώτης λειτουργεί τις νεροτριβές από το 1934). Μπορεί όταν γεννήθηκε, προ είκοσι ετών, ο νερόμυλος της οικογένειας του να μη λειτουργούσε πλέον με νερό, η διπλή νεροτριβή όμως συνεχίζει να πλένει τα ρούχα όπως άλλοτε. «Από τότε που γεννήθηκα θυμάμαι τους δικούς μου να είναι ή αλευρωμενοι ή μουσκεμένοι από τη νεροτριβή», μας λέει. «Όμως εγώ την αγαπούσα αυτή τη δουλειά και θέλω να τη συνεχίσω, αρκεί να υπάρχουν οι προϋποθέσεις». Δίπλα, η μητέρα του, Ασπασία Χαμπέση, δηλώνει συγκαταβατικά: «Κουραστική πολύ είναι αυτή η δουλειά, αλλά τι να κάνουμε; Όλες οι δουλειές έχουν τα βάσανα τους...».

Στην εποχή της πληροφορικής και της παγκοσμιοποίησης, οι νεροτριβές συνεχίζουν ακατάπαυστα να στροβιλίζουν στον τρελό χορό τους και τη δική μας εποχή...

Συνεχίζουμε τη μικρή αναφορά μας στις νεροτριβές, με κείμενο της Ιωάννας Παπαντωνίου, ενδυματολόγου-σκηνογράφου, προέδρου του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Στέφανου Νομικού «Η υδροκίνηση στην προβιομηχανική Ελλάδα».

ΤΑ ΥΦΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΡΟΤΡΙΒΗΣ

Tα χοντρά ολόμαλλα υφάσματα του σπιτιού και της φορεσιάς έπρεπε να περάσουν από τη νεροτριβή και το μαντάνι, για να πήξουν και να γίνουν ανθεκτικά. Τέτοια υφάσματα για τη φορεσιά ήταν τα σαγιάκια, τα ράσικα, τα γρίζα και οι τσούκνες, που υφαίνονταν στημόνι-υφάδι-μαλλί σε δίμιτη ύφανση. Υφαντά του σπιτιού ήταν οι βελέντζες, οι μπατανίες, οι τσέργες, τα τσόλια κ.ά., που υφαίνονταν στημόνι-υφάδι-μαλλί, σε απλή ύφανση. Στη νεροτριβή (νιτρουβιά, ντρίστα, ντριστέλα, ντριστίλα) τα χοντρά υφαντά έμπαιναν για ένα μερόνυχτο σε έναν κάδο όπου έπεφτε από ψηλά άφθονο νερό, τα περιέστρεφε με δύναμη και τα έκανε να αναμαλλιάσουν, να φουσκώσουν, να αφρατέψουν και να καθαρίσουν.

Στο μαντάνι (μπατάνι, ντουλάπι, βαένα) έπρεπε να μείνουν πάλι για ένα μερόνυχτο και να χτυπηθούν με ξύλινους κόπανους, που κινούνταν πέρα δώθε, για να πήξουν.

Tα ενδύματα των γυναικείων τοπικών φορεσιών που κατασκευάζονταν από ύφασμα της νεροτριβής ήταν συνήθως οι διάφοροι τύποι μανικωτών και αμάνικων πανωφοριών.

Το γιουρντί, το σιγκούνι, η γκούνα, η σιγκούνα, η σίτα, η γρίζα, το σεγιάκι, το κλασνίκι, η φλοκάτα, το γιλέκι και οι διάφοροι ντουλαμάόες είναι κατασκευασμένα από σαγιάκι.
Tα περισσότερα από τα ενδύματα αυτά, αρχικά τα άφηναν στο φυσικό λευκό χρώμα του μαλλιού. Στα νεότερα όμως χρόνια, τα έβαφαν οι ίδιες οι γυναίκες ή οι ειδικοί μπογιατζήδες σε χρώμα μαύρο, με μέλεγος (φυτό συγγενικό με την κουμαριά). Από μάλλινο ύφασμα της νεροτριβής κατασκευάζονται και τα γυναικεία αμάνικα φορέματα των τοπικών ενδυμασιών της Θράκης, που ονομάζονται τσούκνες. Οι τσούκνες βάφονταν πάντα σε κάποιο χρώμα, όπως μαύρο, καφέ, βυσσινί, κόκκινο και πιο σπάνια κίτρινο ή γαλάζιο.

Tα εξωτερικά ανδρικά ενδύματα ράβονταν και αυτά από σαγιάκι, όπως τα βρακιά (μπουραζάνα, σαλβάρι, πουτούρι κ.ά.), τα γιλέκα, τα ζακέτα, αλλά και τα τουζλούκια, οι γνωστές περικνημίδες ορισμένων φορεσιών με φουστανέλα.
Στα νεότερα χρόνια από σαγιάκι κατασκεύαζαν και τα δυτικού συρμού σκουρόχρωμα ενδύματα (ανδρικά κοστούμια, κυλότες στρατιωτικού τύπου, αλλά και γυναικείες ρεντινγκότες), οι λεγόμενοι φραγκοράπτες, σε αντιδιαστολή με τους τερζήδες, που αυτή την εποχή ονομάστηκαν ελληνοράπτες.

Από μάλλινο ύφασμα της νεροτριβής ράβονταν και βαριά εξωτερικά ενδύματα, όπως οι διάφορες ποιμενικές κάπες και τα καπότα, τα μοραΐτικα ράσα (είδος μανικωτών πανωφοριών με κουκούλα), το λουστάρι του Δρυμού Θεσσαλονίκης, τα τερλίκια (πρόχειρα υποδήματα του σπιτιού), καθώς και πολλές ποδιές της γυναικείας φορεσιάς.
Σε μερικά μόνο χωριά της Βόρειας Ελλάδας, οι γυναίκες φορούσαν στον πολύ βαρύ χειμώνα ένα μάλλινο υφαντό, κομμάτι υφάσματος της νεροτριβής, ραμμένο στη μια πλευρά, για να σχηματίζει κουκούλα. Το πρόχειρο αυτό ένδυμα ονομαζόταν κιλίμι.


http://viotikoperiskopio.blogspot.gr/

Μεγαλώνοντας γουρουνάκια για το σπίτι!!!



Ο χοίρος (κοιν. γουρούνι), είναι οικόσιτο θηλαστικό ζώο, που ανήκει στο γένος συς, στην οικογένεια συΐδες και στην τάξη αρτιοδάκτυλα. Είναι ζώο παμφάγο και πολύ γόνιμο. Από τα αρχαιότατα χρόνια πιστεύεται, ότι ο κατοικίδιος χοίρος (συς ο οικοδίαιτος, Sus scrofa domesticus), είναι απόγονος του αγριόχοιρου, τον οποίο εξημέρωσε ο άνθρωπος. Ζει σε όλα τα μέρη της γης και σήμερα εκτρέφεται μόνον και μόνον για το νοστιμότατο κρέας του.

Όλες οι φυλές των γουρουνιών, χαρακτηρίζονται γενικά από χοντροκαμωμένο και μονοκόμματο σώμα, κοντά πόδια και κωνικό κεφάλι, το οποίο καταλήγει σε μακρύ ή κοντό ρύγχος. Ο χοίρος, προσαρμόζεται σχεδόν μ’ όλες τις κλιματολογικές συνθήκες, ωστόσο αναπτύσσεται καλύτερα σε εύκρατα κλίματα. Είναι ζώο παμφάγο και τρώγει σχεδόν όλες τις τροφές. Το πεπτικό του σύστημα, μπορεί να επεξεργαστεί οποιαδήποτε τροφή, λέγεται ότι το γουρούνι, τρώγει ότι και ο άνθρωπος. Αυτό θεωρείται ότι ένα μεγάλο πλεονέκτημα για τους εκτροφείς χοίρων, διότι με αυτή την παμφαγία του, επιτυγχάνεται η μεγίστη απόδοσή του, σε κρέας και λίπος.


Το γουρούνι, τα πιο παλιά χρόνια, αποτελούσε ένα σημαντικό παράγοντα στην οικιακή οικονομία. Έκαστη οικογένεια, κάθε χρόνο έθρεφε ένα χοιρινό, για τις διατροφικές ανάγκες της και το ονόμαζε θρεφτάρι. Σε παλιότερες εποχές, όπου το κρέας ήταν είδος πολυτελείας, για τους χωρικούς, που το έτρωγαν μόνο τα Χριστούγεννα, τις Απόκριες, τα πανηγύρια και το Πάσχα. Επειδή όμως, οι οικογένειες τότε ήταν πολυπληθείς φρόντιζαν για την εξασφάλιση και της ανάλογης ποσότητας κρέατος. Γι’ αυτό κάθε αγροτική οικογένεια, διατηρούσε ένα ή περισσότερα οικόσιτα γουρούνια.
Για ν’ αγοράσουν ένα γουρούνι αποκριάτικο για έχα, θεωρούσαν δύσκολη την διαλογή, διότι ήθελαν να είναι φαγανιάρικο να μην γκρινιάζει (ζουζουνίζει) και να μην τους ζηριάσει.
Συνήθως κατά παράδοση, έστελναν τον πιο χονδρό από την οικογένεια να διαλέξει το χοιρινό για να παχύνει. 
Έλεγαν, ότι όταν πήγαιναν για να το αγοράσουν, δεν μιλούσαν στον δρόμο για να γκρινιάζει το γουρούνι, επίσης δεν το αγοράζουν ποτέ Κυριακή, διότι το γουρούνι είναι βρώμικο ζώο. Πρώτη δουλειά όταν το πήγαιναν στο σπίτι, ήταν να το βάλουν να δρασκελίσει ένα σίδερο για να γίνει σιδερένιο και να μην αρρωστήσει ποτέ. Επίσης του έριχναν στο αυτί λίγο λάδι για να μεγαλώσει γρήγορα και μην ζηριάσει. Η νοικοκυρά που τα το τάγιζε, για να έρχεται το γουρούνι κοντά της την πρώτη ημέρα άλειφε τα παπούτσια της με πλύμα για να την μυρίζει το γουρούνι.
Από μικρό το εγκαθιστούσαν στα κουμάσια, έξω από τα χωριά και μακριά από το σπίτι, για ν’ αποφεύγουν την απαίσια μυρωδιά του. Η διατροφή του, γενικά επιτυγχάνονταν με διάφορα αποφάγια, με πίτουρα από την άλεση του σιταριού, καλαμπόκι, βελανίδια, άγρια χόρτα και τυρόγαλο. 

Όταν τραπάλωνε το αρσενικό χοιρινό, το ευνούχιζαν (μουνούχιζαν), για να μεγαλώσει γρηγορότερα και να παχύνει περισσότερο. Όταν το γουρούνι δεν έτρωγε το φαγητό του και γκρίνιαζε συνεχώς το καυτηρίαζαν. Έπαιρναν ένα πυρωμένο σίδερο, του άνοιγαν το στόμα και τοποθετούσαν ένα ξύλο για να μείνει ανοικτό το στόμα του, και του καυτηρίαζαν τον ουρανίσκο. Αυτή η διαδικασία ήθελε κάποιον να γνωρίζει πως θα το καυτηριάσει. Ένα γουρούνι για να το σφάξουν έπρεπε να το εκτρέφουν περίπου ένα χρόνο. Τα περισσότερα τα έσφαζαν, όταν ζύγιζαν πάνω από εκατό οκάδες, συνήθως έφθαναν από 80 έως 150 οκάδες. Συνήθως τα έσφαζαν τις αποκριές, για το αποκριάτικο φαγητό και όχι μόνον. Μια οικογένεια βασιζόταν κυρίως στις μεγάλες διατροφικές παροχές, αλλά και στα υπόλοιπα προϊόντα που αποκόμιζε από το οικόσιτο χοιρινό.


Η χοιροσφαγή ήταν μια πανάρχαια ιδιαίτερη ιεροτελεστία. Στον παραδοσιακό πολιτισμό, οι εκδηλώσεις της λαϊκής λατρείας, ήσαν ενσωματωμένες στην αγροτική οικονομία. Η χοιροσφαγία από τους αρχαίους Έλληνες, μεταδόθηκε στους Ρωμαίους, και μετέπειτα στους Βυζαντινούς. Κατά την τουρκοκρατία,οι Έλληνες διατήρησαν το έθιμο, όπου και διατηρήθηκε αναλλοίωτο έως και την δεκαετία του '70, ενώ σε πολλά χωριά επικρατεί ακόμη. Συχνά ο λαός, αιτιολογεί με το δικό του τρόπο τα χοιροσφάγια, ενσωματώνοντας με το θείο δράμα στη δικιά του εμπειρία. Στη Θεσσαλία, τα Χριστούγεννα δεν σφάζουν τα γουρούνια γιατί, πάντα κατά την παράδοση, τα Χριστούγεννα, πήγαινε η Παναγιά με τον Ιωσήφ και τον Χριστό στην Αίγυπτο, για να μην σφάξει ο Ηρώδης τον Χριστό. Μπροστά πήγαινε η Παναγία με Ιωσήφ και πίσω τα γουρούνια και χαλούσαν τ’ αχνάρια.
Τα χοιροσφάγια έχουν θυσιαστικό χαρακτήρα και απηχούν αρχαίες εξιλαστήριες και καθαρτήριες θυσίες, που συνοδεύονται από μαγικές και δεισιδαιμονικές πράξεις, όπως οι μαντείες. Οι Ρωμαίοι κατά την εορτή των Βρουμαλίων στο τέλος του έτους, θυσίαζαν χοίρους στον Θεό Κρόνο και τη Θεά Δήμητρα. Ο χοίρος αντιπροσώπευε την ενσάρκωση του βλαστικού και γονιμικού δαίμονα, επειδή με την αδηφαγία και το σκάψιμο που πραγματοποιεί για να βρει την τροφή του, καταστρέφει τη βλάστηση, είτε και εξαιτίας της πολυτοκίας του.
Η χοιροσφαγία, συνήθως δε συνέπιπτε τις ίδιες ημερομηνίες σε όλη την Ελλάδα. Σε άλλες περιοχές τα έσφαζαν μερικές ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα και σε άλλες άρχιζαν από την ημέρα των Χριστουγέννων και μετά. Τα περισσότερα γουρούνια σφάζονταν στις 27 Δεκεμβρίου, την ημέρα μνήμης του Αγίου Στεφάνου. Όπου σφάζονταν πριν τα Χριστούγεννα, η γιορτή αυτή ονομαζόταν «γουρουνοστέφανος». 

Στην Πελοπόννησο σφάζονται κυρίως τις Αποκριές. Υπήρχαν όμως και αρκετές περιοχές που τα έσφαζαν ένα μήνα ή και περισσότερο μετά τα Χριστούγεννα.
Η εθιμοτυπία της τελετής ήταν η ημέρα των «Χοιροσφαγίων» ή «γουρουνοχαράς» που ξεκινούσε πολύ πρωί με το άναμμα της φωτιάς για να γίνει το νερό πολύ καυτό με το οποίο θα μαδούσαν το γουρούνι. Οι χοιροσφάχτες, ήταν συνήθως ομάδες φίλων μεταξύ τους, που έσφαζαν το χοιρινό του καθενός. Για τη σφαγή ακολουθούνταν ιδιαίτερη εθιμοτυπία. Για παράδειγμα το σφάξιμο γινόταν με ειδικό μαυρομάνικο μαχαίρι και θύτης ήταν ο αρχηγός της οικογένειας. Μόλις το έσφαζαν, τοποθετούσαν στο στόμα του σφαγίου ένα λεμόνι και το λιβάνιζαν, για να πάρει μυρωδιά το κρέας, με τις βαθιές ανάσες που παίρνει, μέχρι να ξεψυχήσει, και το σκέπαζαν μ’ ένα τσουβάλι για να φύγει το κακό σπυρί, που τυχόν να είχαν επάνω τους. Με το αίμα του ζώου, σχημάτιζαν σταυρό στο μέτωπο των μικρών παιδιών για τον πονοκέφαλο. Το ρύγχος (καραμούντζα) του χοίρου, το κάρφωναν στον τοίχο ή πάνω από την πόρτα για να διώχνει τα κακά πνεύματα και τα καλικαντζαράκια. Εξέταζαν δε προσεκτικά την σπλήνα και το συκώτι του και μάντευαν το μέλλον της οικογένειας.

Οι χοιροσφάχτες σύμφωνα με το εθιμοτυπικό, έτρωγαν τον πρώτο μεζέ, που ήταν ο καρύντζαφλος ή καρούτζος (ο λάρυγγας του γουρουνιού στο σημείο που είχε γίνει η τομή του σφαξίματος). Ήταν ο πρώτος μεζές, που ψήνονταν, για να πιούν ένα ποτήρι κρασί και συνάμα να ευχηθούν, χρόνια πολλά, καλοφάγωτο και του χρόνου με υγεία να ξαναφτιάξουν ίδιο και μεγαλύτερο χοιρινό. Ενώ πολλές φορές, ο μεζές αυτός, ψηνόταν στα κάρβουνα, το χοιρινό καίτοι σφαγμένο, σηκωνόταν και γεμάτο αίματα έτρεχε για λίγο, έως που ξεψυχούσε και έπεφτε.
Μετά το ξεψύχισμα του σφαγίου, το μαδάγανε με καφτό νερό. Σκέπαζαν το σφάγιο με ένα σακί και επάνω του έριχναν καφτό νερό και όταν έπαιρνε, δηλαδή ήταν έτοιμο, τότε το μαδάγανε τρίβοντας το με το σακί ή με διάφορα αιχμηρά αντικείμενα. Με τα το μάδημα άρχιζε το ξεβράκωμα, δηλαδή άρχιζαν να το γδέρνουν από τα πισινά πόδια μέχρι να φθάσουν στην ουρά του. Στην συνέχεια έκοβαν τα πόδια στα γόνατα, τρυπούσαν τις κλιτσινάρες των πισινών ποδιών, του περνούσαν ένα ξύλο χονδρό σαν ξιναροστύλιαρο και το κρεμούσαν, συνήθως από κάποιο δένδρο ή κάποιο μπαλκόνι ανώγειας οικίας, για να μπορεί ο σφάχτης να το ξετομαριάσει. Αρχικά έκοβαν την ουρά, την οποία την χρησιμοποιούσαν για την μεταμφίεση στις αποκριές. Έραβαν δυο ουρές χοιρινών επάνω στην σκούφια τους, όταν ήθελαν να παραστήσουν τον διάβολο με ευλύγιστα κέρατα.
Μόλις τελείωνε το γδάρσιμο, σειρά είχε το ξεκοίλιασμα. Προσεκτικά ο σφάχτης, άνοιγε την κοιλιά του και έβγαζε όλα τα ζωτικά όργανα του ζώου. Ο άνθρωπος, όλα τα ζωτικά όργανα του ζώου, μετά από την ανάλογη επεξεργασία, τα έτρωγε. Δεν τρωγόταν η ουροδόχος κύστη (φούσκα), όμως την χρησιμοποιούσαν μετά από ειδική κατεργασία για τόπι, για καπνοσακούλα, σακούλι για ν’ αποθηκεύουν σπόρους (ντομάτα, αγγούρι, λάχανα, πιπεριά, κρεμμύδι κ.ά. επίσης την χρησιμοποιούσαν και για πουγκί. Μετά την φούσκα έβγαζαν την γουρουνοπυτιά, στην συνέχεια την έβαζαν σε ένα πιάτο και την έκοβαν κομματάκια. Στην συνέχεια της έριχναν ξύδι, λάδι, σκόρδο, αλάτι και ούζο και την τοποθετούσαν στον ήλιο για ν’ αποξηρανθεί. Μετά την κρεμούσαν στο τζάκι στην καπνιά και την χρησιμοποιούσαν όταν έπηζαν τυρί.

Μετά την πυτιά βγάζουν την χολή, την οποία την ξεκολλάνε προσεκτικά για να μην χυθεί. Το υγρό της χολή το χρησιμοποιούσαν σαν γιατροσόφι για να διώχνουν τις ψείρες. «Παίρνουμε ένα κουταλάκι του γλυκού από την χολή του γουρουνιού, την ανακατεύουμε μ’ ένα κρασοπότηρο κρασί και αλείφουμε το κεφάλι. Οι ψείρες αμέσως θα ψοφήσουν ή θα εξαφανισθούν». Επίσης το υγρό της χολής το χρησιμοποιούσαν να ποτίζουν τις έγκυες φοράδες για να μην απορρίξουν. Αν το γουρούνι ήταν μαύρο χωρίς κανένα σημάδι απ’ άλλο χρώμα (ασήμαδο) με την χολή του έφτιαχναν τα φυλαχτάρια των ζώων.
Στην συνέχεια έβγαζαν αν ήταν αρσενικό τους όρχεις (αμελέτητα) και τα έψηναν στα κάρβουνα, για αρκετούς είναι ένας πολύ καλός μεζές. Μετά από τους όρχεις έβγαζαν τον κωλιά (κωλάντερο), αυτό το χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή του μπεκρή- μεζέ το περιβόητο σπληνάντερο, μαζί με την σπλήνα και την καρδιά του σφάγιου.
Το συκώτι, το πνευμόνι και τα νεφρά, τα έτρωγαν με διαφόρους τρόπους. Τα έντερα τα έφτιαχναν λουκάνικα και οματιά. Τα ποδόνυχα, την πατσά, την ουρά, τα αυτιά και το κεφάλι τα έφτιαχναν πηχτή. Ταμάγουλα, ή μούκουλα τα έψηναν στα κάρβουνα ή στον φούρνο. Μόλις τελείωνε και το ξεκοίλιασμα, ο σφάκτης έβγαζε και τα βασιλικά (ξύγκι από τα πλευρά του χοιρινού). Αυτό το ξύγκι το κρατούσαν και το χρησιμοποιούσαν σαν λιπαντικό, στις αρβύλες, τσαρούχια, κ.ά.
Με το δέρμα του, επειδή ήταν πολύ σκληρό, έφτιαχναν τα γουρουνοτσάρουχα, ή το έβαζαν επάνω από τα σαμάρια, μεταξύ στρώματος και ξύλου, για να μην περνάει το νερό, ενώ με τις τρίχες του έφτιαχναν βούρτσες. Όταν δεν έγδερναν το χοιρινό, το μαδάγανε με καφτό νερό. Από το δέρμα του έφτιαχναν τις τσιγαρίδες. Το δε κρέας με μια κοπιαστική διαδικασία παρασκεύαζαν τα λουκάνικα, τα απάκια, το σύγκλινο, ή παστό, τη λόζα, τη γλίνα, κ.ά.
Το πάστωμα γινόταν με σκοπό για να κρατήσουν το κρέας αρκετό χρόνο, επίσης μετά το πάστωμα, δεν χρειαζόταν να μαγειρευτεί για να καταναλωθεί, ήδη ήταν ένα έτοιμο φαγητό. Το παστωμένο κρέας το τοποθετούσαν σε λαγήνια. Με το λίπος που απόμενε στο τομάρι όταν το έγδερναν μετά από μια ειδική διαδικασία παρασκεύαζαν σαπούνι.

Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΠΗΝΕΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ
Κάποτε λέγεται, ότι ένας πάμφτωχος, σε χωριό της Πηνείας, όμως ήταν πολύ υπερήφανος και δεν ανεχόταν την φτώχεια του. Όταν έσφαξε το θρεφτάρι χοιρινό του τις απόκριες, κράτησε τα βασιλικά του. Και κάθε βράδυ έκοβε ένα κομματάκι από δαύτα και το έριχνε στα κάρβουνα του τζακιού του, που έκαιγε όλο τον Χειμώνα. Η τσίκνα, που έβγαινε κάθε βράδυ, ανησύχησε όχι μόνον την γειτονιά, αλλά και ολόκληρο το χωριό. Αναρωτιόντουσαν όλοι, πως είναι δυνατόν, ένας φτωχός άνθρωπος, κάθε βράδυ να τσικνίζει. Από τα πολλά, μια ημέρα δυο γείτονες περίεργοι, δεν άντεξαν στον πειρασμό και αποφάσισαν να μπούνε στο κονάκι του, για να εξακριβώσουνε τι συνέβαινε με τον φτωχό. Μόλις κτύπησαν την πόρτα, εκείνος έτρωγε με την οικογένειά του, τότε ζήτησε από την γυναίκα του, τσάκα- τσάκα, να μαζέψει το τραπέζι και τους είπε να πουν ότι τρώγανε ψητό χοιρινό στα κάρβουνα.
Μόλις, οι περίεργοι γείτονες, μπήκανε στο σπίτι, τελείωνε το μάζεμα του τραπεζιού η νοικοκυρά.
- Καλησπέρα σας
- Καλησπέρα γειτόνοι. Άτυχοι είστε ορέ! Τους λέγει. Μόλις αποκιώσαμε το φαΐ και δεν απόμεινε ούτε κόκαλο, βλέπεται έχω τρανή λυκουνιά, αλλά ας πιούμε ένα κρασάκι, μιας και διαβήκατε στο πορτόξυλό μου.
- Καλάάά! Καλάάά! Του λέγει ο ένας γείτονας. Πως διάβολο γίνεται και κάθε βράδυ τσικνίζεις; Μας τσάκισες τα ρουθούνια με ευτούνες τις τσίκνες κάθε βράδυ ρε γείτονα και μας κάνεις και τρέχουνε τα σάλια μας απ’ την λιγούρα.
- Ας είναι καλά τα βασιλικά κρέατα γείτονες. Ο Θεός είναι μεγάλος και με χορταίνει κρέας, κάθε ημέρα. Ας είναι καλά τα βασιλικά κρέατα.
Οι γείτονες δεν κατάλαβαν τίποτα, ήπιαν το κρασάκι τους και αποχώρησαν, προσπαθώντας να λύσουν τον γρίφο, του πονηρού Πηνειώτη.



Παροιμίες και παροιμιώδεις φράσεις, όσον αφορά τα γουρούνια.
-Αγόρασε γουρούνι στο σακί δεμένο.
-Άλλο γείτονας χήρος και άλλο γείτονας γουρούνι.
-Αν είχε ο χοίρος διάκριση δεν θα παραπάχαινε.
-Άνδρα γουρούνι γάιδαρο, τι να πρώτο κλάψω.
-Αργά η γουρούνα, πιλάλα τα γουρνόπουλα, το βράδυ μαζί φθάνουν στο κουμάσι.
-Αστράφτει στη παλιοβούνα, βγάλε από το λαγκάδι τα γουρούνια.
-Για το κομμάτι το παστό λέμε το χοίρο αφέντη.
-Γουρούνι είναι ο στρατηγός κι ο λοχαγός κουμάσι.
-Γουρούνι καπελιώτικο, από κουμάσι δεν ξέρει.
-Γουρούνι στο σακί, φτού να μην αβασκαθεί.
-Γουρούνι φαγανιάρικο, μεγάλο κώλο έχει.
-Γουρούνια παλεύουν, βροχή θα ‘χουμε.
-Γουρουνίσια υπόληψη σε άρχοντα θα βρεις.
-Είσαι για να φυλάς γουρούνια.
-Έπεσαν τα άστρα του ουρανού και τα έφαγαν οι χοίροι.
-Ζει σαν γουρούνι.
-Η γριά δεν είχε διάβολο και αγόρασε γουρούνι.
-Και ο βασιλιάς έχει και αυτός τα γουρούνια του.
-Κάθε κονάκι έχει και το γουρούνι του.
-Καλό για καλό το γουρούνι, μα μας βγήκε χαλαζιάρικο.
-Κάπελη δίχως βελάνι, το γουρούνι δεν κάνει στάνη.
-Καπελιώτικο γουρούνι, καπελιώτικη μουτσούνα έχει.
-Λύσε δέσε το γουρούνι, μακρυσκοίνησε την κλώσα, πάει πέρασε η μέρα.
-Με τα πίτουρα ανακατώνεσαι, τα γουρούνια σε τρώνε.
-Μισοτιμής τα αγόρασες, γουρούνι θα τα φάγει.
-Μόνο στη Ρετούνη, τρώνε οι Τούρκοι το γουρούνι.
-Ο κάμπος θρέφει άλογα κι η κάπελη γουρούνια.
-Ο χοίρος την λάσπη κυνηγάει.
-Όλα τα γουρούνια την ίδια μούρη έχουν.
-Όλοι οι χοίροι μια γενιά κι έχουν γουρούνι μπάρμπα.
-Όλοι πετσί και κόκαλο και ο άρχοντας γουρούνι.
-Όποιος γεννιέται γουρούνι, σίγουρα γουρούνι πεθαίνει.
-Όπου θα πρωτοκοιμηθεί το γουρούνι εκεί θα ξανάρθει.
-Όσο πλένεις το γουρούνι τόσο βρωμάει.
-Ότι δεν τρώγεται στο σπίτι το τρώει το γουρούνι.
-Πρώτο θρεφτάρι του χωριού το γουρούνι του μυλωνά.
-Σαπουνίζοντας γουρούνι, χάνεις κόπο και σαπούνι.
-Τα γουρούνια βρωμίζουν τα κουμάσια και όχι τα κουμάσια τα γουρούνια.
-Τα γουρουνόπουλα πιλάλα κι η γουρούνα αγάλι- αγάλι ίσα πάνε στο κουμάσι το δείλι.
-Τα κουδούνια βαράνε τα γουρούνια βρωμάνε.
-Το γουρούνι αν το λούσεις την αλισίβα σου θα χάσεις.
-Το γουρούνι πρόβατο δεν γίνεται.
-Το γουρούνι στη λάσπη αναπαύεται.
- Το γουρούνι στο λιοπύρι δεν χορεύει.
-Το γουρούνι τα μοσχοκάρυδα και τα βελανίδια το ίδιο τα βλέπει.
-Το γουρούνι το κράζουν για μαχτό και ’κείνο πάει για σκατό.
-Το καθαρό γουρούνι δεν θρέφεται.
-Το καλό το μήλο το γουρούνι το τρώγει.
-Το πρόβατο γουρούνι δεν γίνεται.
-Του χοίρου το μαλλί, δεν γίνεται μετάξι.
-Τρώγει ο χοίρος τα ξυράφια μα στο βγάλσιμο τα βρίσκει
-Τρώει σαν το γουρούνι.
-Χορτάτο γουρούνι, τη γης δεν σκάβει.
-Χωρίς ξύλα και γουρούνι, χειμώνα δεν βγάνεις.

Λέξεις που αναφέρονται στον Χοίρο.
Ανεσμίδι, = μικρό γουρνόπουλο, ηλικίας δύο- τριών μηνών περίπου.
Γόρτσα, η = η πέτσα (δέρμα ) του γουρουνιού.
Γουβράει, = εννοούσαν όταν ζητούσε η γουρούνα και έπρεπε να ζευγαρώσει και έλεγαν: «Γουβράει η γουρούνα, φαίνεται να θέλει καπρί».
Γουρνάλλειμα, το = το λειωμένο λίπος του χοιρινού.
Γουρνοκούμασο, κουμάσι, το = το σπίτι του γουρουνιού.
Γουρνόλασπη, η = η λάσπη (γρούσπη), που παράγεται από το γουρούνι όταν είναι δεμένο στο χώμα.
Γουρουνίτσα, η = το παιχνίδι που παίζεται με ραβδιά και γαλοκούτι.
Γουρνοτσάρουχο, το = πρόχειρο παπούτσι από δέρμα χοίρου.
Γουρουνόβρυση ή Γουρνόβρυση, η = πηγή και τοποθεσία στην Κάπελη, ανήκει στο χωριό Άγναντα Ηλείας.
Γουρουνομύτης, ο = έτσι ονόμαζαν, όποιον έχωνε την μύτη του παντού, ή είχε μεγάλη μύτη.
Γουρουνόσταβλος, ο = χωριό της Μαγνησίας.
Γουρουνόψαρο, το = είδος ψαριού.
Καπρί, το = το χοιρινό που το είχαν για ζευγάρωμα (επιβήτορα).
Καραμούντζα, η = έτσι έλεγαν τα καπελίσια γουρούνια, επειδή είχαν μεγάλη στενόμακρη μουτσούνα.
Καγιανάς, ο = πρόχειρο φαγητό με τσιγαρίδες ή παστό χοιρινό με γδαρτά αυγά.
Οματιά, η = φαγητό με τα έντερα του χοίρου.
Σκαντζόχοιρος, ο = ο ακανθόχοιρος.
Τσιγαρίδα, η = μικρό κομμάτι από χοιρινό κρέας, που έμεινε άλιωτο στο βράσιμο, κατά την διαδικασία εξαγωγής του λίπους. Ρίχνεται στον τραχανά, ή στο καγιανά με γδαρτά αυγά.
Φέρτσα, η = λουρίδα του δέρματος από το χοιρινό. (φρ. «Τον έβγαλε φέρτσες- φέρτσες»).
Χοιροβοσκός, ο = αυτός που βόσκει χοίρους.
Χοιροβότανο, το = χοιρόχορτο, το φυτό πικρίδα ή πικρόχορτο.
Χοιρομέρι, το = το μπούτι του χοιρινού.
Χοιρόψωμο, το = είδος ψωμιού με βάση λίπος από χοίρο.


Η διαδικασία του ευνουχισμού ήταν απλή, αλλά γινόταν από ανθρώπους που γνώριζαν καλά αυτή την διαδικασία, δηλαδή να έχουν ανατομικές γνώσεις. Έπιαναν το χοιρίδιο, το κρατούσαν από τα πόδια σταθερά και ο μουνουχιστής μ’ ένα ξυράφι του έκανε μια τομή στους όρχεις και τους πίεζε με τα δυο του χέρια και έβγαιναν από το δέρμα. Έπειτα τα έκοβε τους αδένες και αφού έριχνε στην τομή λίγη γαλαζόπετρα ή οινόπνευμα το έραβε. Τους δε όρχεις του ευνουχισμένου χοιριδίου, τους τρώγανε τηγανιτούς.

Κατά την τουρκοκρατία, οι Τούρκοι ζήλευαν αυτά τα ωραία έθιμα των Ελλήνων. Αν και τους απαγόρευε το κοράνι να φάνε χοιρινό, τις αποκριές παράβλεπαν τους νόμους τους και αρκετοί τρύπωναν σε φιλικά Χριστιανικά σπίτια και έτρωγαν και γλεντούσαν μαζί με τους Έλληνες. Αυτούς τους Τούρκους που έτρωγαν χοιρινό οι Έλληνες τους ονόμαζαν «γουρνομύτες».
Το γουρούνι σκάβει πάντοτε με την μύτη του, ψάχνοντας για σκουλήκια, ρίζες και καρπούς. Παλιά όταν ήσαν μικρά ακόμη, τους τρυπούσαν την μύτη και περνούσαν ένα σύρμα, τοιουτοτρόπως όταν άρχιζαν να σκάβουν, τα ενοχλούσε και έτσι σταματούσανε την απόπειρα να συνεχίσουν να σκάβουν.
Καραμούντζα, έλεγαν τα ντόπια γουρούνια της Κάπελης, επειδή είχαν στενόμακρη και μεγάλη μύτη. Νομίζω ότι αυτή η ράτσα, (χοίροι που ανήκουν στην αρχαία Μαύρη Ελληνική Φυλή), σήμερα έχει αφανισθεί, ή έχει εξαλειφθεί με τις εμπορεύσιμες διασταυρώσεις που έχουν πραγματοποιήσει κατά καιρούς και ιδίως τα τελευταία χρόνια οι ιδιοκτήτες χοίρων. Πάντως αυτή η ράτσα, ήταν μαύρο μα πολύ σκληρό τρίχωμα και είχε πολύ νόστιμο κρέας.
Μόλις έβγαζαν την φούσκα από το σφάγιο, την έτριβαν με στάχτη και μετά την γέμιζαν πάλι με στάχτη, μέχρι να απορροφήσει τα υγρά. Μετά την κρεμούσαν στον ίσκιο και να μην βρέχεται ώσπου να αποξηρανθεί. Όταν αποξεραινόταν γινόταν πολλή σκληρή και ανθεκτική σαν χονδρό πλαστικό σακούλι.
Η πηχτή ήταν, τα ποδοκέφαλα με την πατσά βρασμένα, με σκορδοστούμπι και ξύδι και την τρώγανε παγωμένη, η πηχτή συντηρούταν για πολλές ημέρες, ιδίως την χειμερινή περίοδο.
Σε δύσκολους καιρούς πολέμων ή αναταραχών, οι κάτοικοι, έθαβαν στην γη τα λαγήνια με το παστό κρέας. Η διαδικασία αυτή γινόταν, με σκοπό να το προφυλάξουν από ληστρικές επιδρομές. Διότι κατά την επιδρομή οι κάτοικοι κατάφευγαν και κρύβονταν στα βουνά και στους λόγγους. Προνοούσαν όμως, διότι μετά την επιδρομή όταν θα επθα επέστρεφαν στα σπίτια τους, τουλάχιστον να βρούνε φαγητό.
Πηγή: www.antroni.gr

Κοινοποίησε αυτό το άρθρο